"மிலே சுர் மேரா தும்ஹாரா" என்கிற தேச ஒற்றுமைப் பாடலில்தான் முதல் தடவையாக இவரின் குரலை கேட்டேன்.கோடு கிழித்தாற் போல தீர்க்கமான,அதே நேரத்தில் அதிர்வுகள் நிரம்பிய குரல்.அந்த வசீகரிப்பின் தொடர்ச்சியாக அவரைப் பற்றிய தகவல்களைத் தேடத் துவங்கினேன்.
எம்.எஸ்.வியும்,இளையராஜாவும்தான் எனக்கு தெரிந்த அல்லது புரிந்த இசை வடிவம்.அதைத் தாண்டி மிகச் சில இசை வடிவங்களே பாதிப்பினை உண்டாக்கியிருக்கின்றன.அத்தகைய இசையில் பீம்சென் ஜோஷியின் பஜன்களும் ஒன்று. யூட்யூப் வழியே இவரது அருமையான சில பஜன்கள் அறிமுகமானது.அதன் தொடர்ச்சியாக சில குறுவட்டுகள் வழியே காரில் எனக்காக அவ்வப்போது பாடுவார்.
என் மாதிரி பாமரனுக்கும் கூட இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தின் மூலமாய் கொண்டாட்ட மனநிலையை தரமுடிந்தவர்.தமிழ் சூழலுக்கு அத்தனை பரிச்சயமில்லாது போன மிக பிரமாதமான கலைஞன்.ஹிந்துஸ்தானி இசையில் மிகவும் அழிந்து வரும் சம்பிரதாயமான ”கிரானா கரானா” என்கிற பழமையான சம்பிரதாயத்தின் வழி வந்தவர்.இந்த முறையில் பாடுவோர் தற்போது மிகச் சிலரே இருக்கின்றனர்!.
ஒரு மழை நாளில் தனியே சென்னையிலிருந்து மதுரைக்கு வண்டியோட்டிய பொழுதில் ஏழு மணி நேரமும் எனக்காக திரும்ப திரும்ப பாடிக் கொண்டே வந்தார். மறக்க முடியாத மழைப் பயணமது.மொழி புரியாவிட்டாலும் கூட ஏதோ ஒரு தளத்தில் நம்மை கட்டிப் போடும் குரல். வழக்கம் போல நமது அரசாங்கம் காலம் தாழ்த்தியே இந்த கலைஞனை “பாரத ரத்னா” மூலம் கவுரவித்தது.
இத்தனை மகத்தானவர் இன்று நம்மிடையே இல்லை.இதை அஞ்சலி பதிவென சொல்வதைக் காட்டிலும், என் மாதிரி மொழி தெரியாத ஒருவனுக்கும் தன் சங்கீதம் மூலம் கொண்டாட்ட மன நிலையை தந்த ஒரு கலைஞனை நினைவு கூறும் பதிவு.