10-ம்
நூற்றாண்டின் இறுதியில்
ஆட்சிக்கு வந்து 11-ம்
நூற்றாண்டின் ஆரம்ப வருடங்கள்
(கி.பி
985
-1014 )வரை
அரசாண்ட ராஜராஜ சோழனை,
அவனது
புகழை அடுத்தடுத்த தலைமுறையினர்
மறந்தே போயிருந்தனர்.
ஒரு
கட்டத்தில் அப்படியொரு மன்னன்
இருந்ததற்கான செவிவழி செய்திகள்
கூட அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கு
கடத்தப்படாமல் 19ம்
நூற்றாண்டின் இறுதிவரை
தமிழகத்திற்கு/
தமிழர்களுக்கு
ராஜராஜன் என்கிற பெயரே யாருக்கும் தெரியாமல் இருந்தது என்பதுதான்
உண்மை.
ராஜராஜன்
காலத்திற்குப் பிறகு சோழ
அரசர்கள் தஞ்சையை ஏன்
கைவிட்டார்கள் என்பதற்கான
சரியான காரணங்கள் தெரியவில்லை.
வரலாற்று
ஆராய்ச்சியாளர்கள் பல்வேறு
ஊகங்களை முன்வைத்தாலும்
அதற்கான சான்றுகள் எதுவும்
இல்லை.
பின்னாளில்
ஜடாவர்ம சுந்தர பாண்டியனால்
தஞ்சையும்,
அதன்
கோட்டைகளும் அழிக்கப்பட்டதாக
ஒரு தகவல் மட்டுமே நம்பும்படியாக
இருக்கிறது.
1858-ம்
ஆண்டு வாக்கில் இந்தியாவில்
கிருஸ்துவ மதத்தைப் பரப்பவந்த
George
Uglow Pope (ஜி.யூ.
போப்)
என்பவர்தான்
முதல் முறையாக தஞ்சை பெரிய
கோவிலையும்,
அதைச்
சுற்றியுள்ள மற்றபிற கோவில்களையும்
தனது புத்தகத்தில் ஆவணப்படுத்தினார்.
அதன்
படி அந்த காலகட்டத்தில் தஞ்சை
பெரிய கோவிலை கட்டிய அரசனின்
பெயர் “காடு வெட்டி சோழன்”
என்றுதான் அறியப்பட்டிருந்தது.
1861
-ம்
ஆண்டுதான் பிரிட்டீஷாரால்
இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு
நிறுவனம்(Archaeological
Survey of India (ASI)
) துவங்கப்பட்டது.
இதன்
பின்னரே இந்தியாவெங்கும்
உள்ள வரலாற்று முக்கியத்துவம்
வாய்ந்த இடங்கள் மற்றும்
அதன் தகவல்களை சேகரிக்கும்
பணி முறையாக துவங்கியது.
ஜெர்மனியைச்
சேர்ந்த கல்வெட்டு ஆய்வாளரான
“Eugen
Julius Theodor Hultzsch” என்பவர்
1886ம்
ஆண்டு சென்னை மாகாண அரசின்
தொல்பொருள் ஆய்வுத் துறையில்
பணியில் சேர்ந்த பிறகே,
தென்னகத்தில்
இருந்த கல்வெட்டுக்களைப்
பற்றிய ஆய்வுகள் சூடுபிடித்தன.
சமஸ்கிருதம்
மற்றும் இந்திய மொழிகளில்
அவருக்கிருந்த பரிச்சயம்
மற்றும் புலமை இந்த கல்வெட்டுக்களில்
கூறப்பட்டிருந்த தகவல்களை
தொக்குத்திட உதவியது.
இவ்வாறு
தொகுக்கப்பட்ட தகவல்களை
காலாண்டுக்கு ஒரு முறை
”Epigraphia
Indica”
என்ற
பெயரில் புத்தகங்களாக
வெளியிடப்பட்டன.
1882 முதல்
1977 வரை
இந்த தொகுப்புகள் தொடர்ந்து
வெளியிடப்பட்டது.
இவற்றில்
மூன்றாவது முதல் ஒன்பதாம்
தொகுதி வரை “Eugen
Julius Theodor Hultzsch” தொகுப்பாசிரியராக
இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
(Vol
III (1894–95), Vol IV (1896–97), Vol V (1898–99), Vol VI
(1900–01), Vol VII (1902–03), Vol VIII (1905–06), Vol IX
(1907–08)
.
1987ம்
ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில்தான்
“Eugen
Julius Theodor Hultzsch” குழுவினரால் தஞ்சை
பெரிய கோவில் கல்வெட்டுக்கள்
படியெடுக்கப்பட்டு அதில்
உள்ள தகவல்கள் ஆவணப்படுத்தப்பட்டது.
அந்த
ஆய்வில்தான் இந்த கோவிலைக்
கட்டிய அரசனின் பெயர் ”கோ
ராஜகேசரிவர்மன் என்கிற ராஜராஜ
தேவன்” என்பதே தெரியவந்தது.
தஞ்சை
பெரிய கோவிலில் படியெடுக்கப்பட்ட
கல்வெட்டுக்களின் தகவல்கள்
புத்தகமாக “South
Indian Inscriptions – II”
என்ற
பெயரில் வெளியிடப்பட்டது.
இந்த
கல்வெட்டுக்களில் கோவிலின்
அமைப்பு,
நிர்வாகம்,
கோவிலுக்கு
கொடுக்கப்பட்ட தானங்கள்,
பொருட்கள்,
சிலைகள்
அவற்றை அளித்தவர்கள்,
கோவிலுக்கான
வருமானம்,
அதை
வசூலிக்க வேண்டிய முறை என
பல்வேறு தகவல்கள் விரிவாக
பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
இதன்
பின்னரே,
பல்வேறு
இடங்களில்,
கோவில்களில்
கிடைத்த கல்வெட்டு தகவல்கள்
ராஜராஜனைப் பற்றியும் சோழ
வம்சத்தைப் பற்றியும் ஏராளமான
தகவல்கள் நமக்குத் தெரியவந்தது.
ராஜராஜனின்
கல்வெட்டுக்கள் கூறும்
தகவல்களின் அடிப்படையில்
ராஜராஜன் ஒரு தலைசிறந்த
நிர்வாகி,
தான
தர்மங்கள் செய்தவர்,
எல்லா
மதத்தினரையும் ஆதரித்தவர்
போன்ற புகழ் பிம்பம் உருவாவதை
தவிர்க்க இயலாது.
இருந்தாலும்
இதைத்தாண்டி அவர் மீது பல
விமர்சனஙக்ளும் வரலாற்று
ஆய்வாளர்களினால் வைக்கப்படுகிறது.
ராஜராஜ
சோழன் தன் ஆட்சி காலத்தின்
பெரும்பகுதியை போர்களில்
செலவிட்டவர்.
போர்
கைதிகளைக் கொண்டே எல்லா
கோவில்கள் கட்டப்பட்டது.
மக்கள்
மீது கூடுதலான வரி விதிக்கப்பட்டது.
தமிழ்
சைவ மரபினரை ஒதுக்கி காஷ்மீர
சைவர்களை ஆதரித்தார்.
ஒரு
காலகட்டத்தில் காஷ்மீர
பிராமணர்கள் ஆட்சி அதிகாரத்தில்
பலம் கொண்டவர்களாக இருந்தனர்.
சமூகத்தில்
சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகள்
உருவாகிட துனை போனார் என்பது
போன்ற குற்றச்சாட்டுகளும்
வைக்கப்படுகின்றன.
ராஜராஜன் காலத்திற்குப் பிறகு தஞ்சை பெரியகோவில் பல நூற்றாண்டுகளாக கைவிடப்பட்ட நிலையில் இருந்தது. கோவில் கல்வெட்டுக்களில் கூறப்பட்டுள்ள பல பொருட்கள், சிலைகள் இப்போது இல்லை. அவை களவாடப் பட்டிருக்கலாம். பின்னாளில் தஞ்சையை ஆண்ட நாயக்க மன்னர்கள், மராட்டிய மன்னர்கள் காலத்தில் கோவிலின் பெரும்பகுதி புதுப்பிக்கப்பட்டது. தற்போது இருக்கும் பெரிய நந்தியின் சிலையும் பின்னாளில் அமைக்கப்பட்டதுதான்.போர்ச்சுகீசியர்கள் காலத்தில் தஞ்சை பெரிய கோவிலை வாடகைக்கு எடுத்து அதனை குதிரைகளை அடைத்து வைக்கும் லாயமாகவும், ஆயுதங்களை சேகரித்து வைக்கும் ஆயுதக் கிடங்காகவும் பயன்படுத்தினர்.