புனிதர்
நம் தலையை தொடுகிறார்
நமக்கு கண்ணீர் வருகிறது
நாம் மனமுடைந்து அழுகிறோம்
புனிதர்
நம் தோள்களைத் தொடுகிறார்
நம் பாரங்கள் இறக்கிவைக்கபடுகின்றன
நாம் ஒரு இறகைபோல
நம் உடலை அறிகிறோம்
புனிதர்
நம் கைகளைத் தொடுகிறார்
நமது நோய்மைகள் குணமடைகின்றன
நமது எல்லா வாதைகளும் குணமடைகின்றன
நான்
புனிதரின் கைகளேயே
உற்றுப் பார்க்கிறேன்
அந்தக் கைகளில் விசேஷமாக
ஒன்றுமே இல்லை
அவை வெறுமனே
ஒரு மனிதனின் கைகள்
உண்பதற்கும்
வேலை செய்வதற்கும்
தழுவிக் கொள்வதற்குமான
கைகள் மட்டுமே
இருந்தும்
புனிதன்
அந்தக் கைகளால்தான்
அற்புதங்களை நிகழ்த்துகிறான்
அவன் வேறொன்றும் செய்யவில்லை
வெறுமனே தொடுகிறான்
அவன் அந்த எளிய செயலை
எப்படியோ கண்டுபிடித்துவிட்டான்
எல்லோருக்கும் மறந்துபோன ஒன்று
அவனுக்கு எங்கிருந்தோ
நினைவுக்கு வந்துவிட்டது
நான் இதை
திரும்பத் திரும்ப யோசிக்கிறேன்
ஒரு புனிதர்
என்னைத் தொடுவதற்கு முன்பு
கடைசியாக யார் என்னைத் தொட்டார்கள் என்று
என் அன்னையா
என் இளம்பருவத்து தோழியா
எனது சின்னஞ் சிறு நாய்க்குட்டியா?
நோக்கமில்லாமல்
பசியில்லாமல்
திட்டமில்லாமல்
தொடுவது பற்றி நமக்கு
எந்தப் பயிற்சியும் இல்லை
ஒரு மனிதன்
இன்னொரு மனிதனைத் தொடுவது
எவ்வளவு ஆபாசமானதாக மாறிவிட்டது
அது ஒரு பலவந்தம்
அது ஒரு குற்றம்
அது ஒரு தாக்குதல்
அது ஒரு அத்து மீறல்
நான் ஒரு கைகலுக்கலுக்குப் பிறகு
என் கைகளை உற்றுப் பார்கிறேன்
ஒரு புனிதன்
அப்படிச் செய்வதில்லை
அவனுக்கு நோய்க் கிருமிகளைக் கண்டு
பயமே இல்லை
நான் ஒரு பெண்ணைத் தொடுகிறேன்
அவள் கசக்கப்படுகிறாள்
திரும்பத் திரும்ப குளிக்கிறாள்
ஒரு இழிவான வசைச் சொல்லை பயன்படுத்துகிறாள்
ஒரு புனிதன்
ஒன்றுமே செய்வதில்லை
ஒரு ஆணைத் தொடுவதுபோலவே
ஒரு பெண்ணைத் தொடுகிறான்
நாம் குழந்தைகளைத் தொட
முய்ற்சிக்கிறோம்
அவர்கள் ஒருபோதும்
நம் கைகளுக்கு கிடைப்பதே இல்லை
மீறி அவர்களை பலவந்தமாகத் தொடுகிறோம்
அவர்கள் வாழ் நாள் முழுக்க
தொடுதலைப்பற்றிய அச்சமுடையவர்களாகிறார்கள்
ஒரு புனிதன் நம்மைத் தொடுகிறான்
ஒரு குழந்தை நம்மைத் தொடுவது போல
ஒரு எளிய செயல்
அதைப்போல அவ்வளவு எளியது
வேறு எதுவுமே இல்லை
அதை நாம் நிரந்தமாக இழந்துவிட்டிருகிறோம்
அதற்காக அவ்வளவு காத்திருக்கிறோம்
அதை
அவ்வளவு பாவமுடையதாக்கியிருகிறோம்
அவ்வளவு புனிதமுடையதாக்கியிருகிறோம்