பிரமிள், நகுலன், விக்கிரமாதித்யன் அப்புறம் விரல் விட்டு எண்ணி விடக் கூடிய சிலரோடு என் கவிதை உலகம் முடிந்து போகிறது. ஏனோ இன்று காலையில் இருந்து பிரமிளின் இந்த கவிதை மனசுக்குள் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறது. காரணம் தெரியவில்லை,
ஒரு வேளை சமீபத்தில் நான் சந்தித்த மனிதர்கள் தந்த தாக்கமாய் இருக்கலாம். ட்விட்டரிலும், முகநூலிலும் ஒற்றை வரியில் இவைகளை போடுவதை விடவும் என் பதிவில் பதிந்து வைக்கலாம் என்று இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.
"இப்பொழுதும்
அங்குதான்
இருக்கிறீர்களா?"
என்று
கேட்டார்
"எப்பொழுதும்
அங்குதான் இருப்பேன்"
என்றேன்.
- பிரமிள்
கவிதையில் இருப்பது நம் எல்லோருக்கும் தெரிந்த வார்த்தைகள்தான், வாக்கியங்கள்தான். பிரமிள் மாதிரி வித்தைக்காரர்களின் கைகளில் அவை சிக்கும் போது கிடைக்கும் அனுபவம் அலாதியானது. வார்த்தைகளால் விளக்கிட முடியாத அனுபவமாகி விடுகின்றன.
இன்னொரு கவிதை!
வந்தவன் கேட்டான்
`என்னைத் தெரியுமா ? `
`தெரியவில்லையே`
என்றேன்
`உன்னைத்தெரியுமா ?`
என்று கேட்டான்
`தெரியவில்லையே`
என்றேன்
`பின் என்னதான் தெரியும்`
என்றான்.
உன்னையும் என்னையும் தவிர
வேறு எல்லாம் தெரியும்
என்றேன்.
மேலோட்டமாய் இதை வாசித்தால் எதுவும் விளங்காதுதான், திரும்ப திரும்ப வாசிக்கும் போதுதான் கவிதையின் வீரியம் பிடிபடும். ஒரு கவிதையோடு முடித்து விடுவோமென்றுதான் ஆரம்பித்தேன். இன்னும் சில கவிதைகளையும் சொல்லிவிட்டால் திருப்தியாய் போய் தூங்குவேன்.
நினைவு ஊர்ந்து செல்கிறது
பார்க்கப் பயமாக இருக்கிறது
பார்க்காமல் இருக்கவும் முடியவில்லை
இருப்பதற்கென்று
வருகிறோம்
இல்லாமல்
போகிறோம்
எனக்கு
யாருமில்லை
நான்
கூட..
படித்தாலும்
நமக்குள் இருப்பதுதான்
புஸ்தகத்தில்
எழுதியிருக்கிறது
அதை மீறி ஒன்றுமில்லை!
நீயிருக்க
நானிருக்க
நேற்று
இன்று
நாளை
என்ற நிலை
ஒன்றும் இல்லை
ஒன்றுமே இல்லை!
......நல்லிரவு