சென்னையின் பிரபல மருத்துவமனை ஒன்றில் இருந்து இதனை தட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். இது போன்ற சூழலுக்கு வரும் போதுதான் மரணம் பற்றிய சிந்தனைகளே வருகிறது. மரணத்தின் நுண்ணரசியல் மீது நமக்கு எப்போதும் ஒரு பயம் கலந்த மரியாதை உண்டு. அதனால்தான் இதைப் பற்றி யாரும் வெகுவாய் யோசிப்பதுமில்லை, எழுதுவதுமில்லை.
மரணம் என்பது என்ன என்கிற கேள்விக்கு, இதுதான் பதிலென தீர்க்கமாய் எந்த விளக்கமும் இல்லை.அவரவர் வசதிக்கு ஏற்ப ஒரு விளக்கத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் வாய்ப்பை மரணம் நமக்கு தந்திருக்கிறது. இது ஒரு புதிர் விளையாட்டு மாதிரித்தான். மரணம், மரணத்தின் ஊடே, மரணத்தின் அப்பால் என ரகசியங்கள் ஒன்றின் ஊடே ஒன்றாய் புதைந்திருக்கின்றன.
ஓஷோ மரணத்தை விடுதலை என்கிறார். நான் நிரந்தரமானவன் அழிவதில்லை, எந்த நிலையிலும் எனக்கு மரணமில்லை என்கிறார் கவியரசர் கண்ணதாசன்.சுஜாதாவோ நினைவுகள் அழிவதை மரணம் என்கிறார்.பகவத் கீதையோ பிறந்தவன் இறப்பதும், இறந்தவன் பிறப்பதும் நிச்சயமென்கிறது. இந்த வரிசையில் எனக்கும் கூட மரணம் குறித்து சில கருத்துக்களும் தீர்மானங்களும் உண்டு.
மரணம் என்பது ஒரு வகையான அக தரிசனம் என்றே கருதுகிறேன். நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் ஒவ்வொரு மரணமும் நமக்கு ஏதோ ஒன்றை உணர்த்துகிறது அல்லது நினைவூட்டுகிறது.இந்த நினைவூட்டல்களின் ஊடே நமக்கு ஏதோ ஒரு செய்தி உணர்த்தப் படுகிறது. அதனை உள்வாங்குவதிலும், உணர்வதிலும்தான் வாழ்வதன் ரகசியம் புதைந்திருக்கிறது என நம்புகிறேன். நமக்கு தொடர்பில்லாத மரணங்களை பல சமயங்களில் நாம் கவனிப்பதேயில்லை, ஒரு ப்ச்ச் என்கிற உச்சரிப்போடு கடந்து போக பழகிவிட்டோம்.
என்னுடைய புரிதலில் மரணம் என்பது எப்போதும் முடிவாக இருக்க முடியாது. அதொரு தொடர் ஓட்டம் போலத்தான் குறியிடப் பட்டிருக்கிறது. இன்று என்னுடைய பாட்டனார் உயிரோடு இல்லை,அவருடைய தொடர்ச்சியாக, ஏன் பலவகையில் அவருடைய பிரதி பிம்பமாய் என்னுடைய தந்தை இன்றும் இருக்கிறார். என்னுடைய தகப்பனாரின் பிரதியாய் நான் இருக்கிறேன்.இப்படி ஏதோ ஒரு வகையில் எதோ ஒன்றின் ஊடாக நாம் வாழ்ந்து கொண்டேதான் இருக்கப் போகிறோம். நம்முடைய ஜீன்கள் இன்னமும் எத்தனையெத்தனையோ தலைமுறைகளின் ஊடே தொடரத்தான் போகிறது.
காமம், குரோதம், லோபம், மூர்க்கம், மதம், மாச்சரியம் என நமக்குள் ஊறியிருக்கும் ஆறு குணங்களின் ஊடே மரணமும் நம்மோடு வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. மரணம் ஞானத்திற்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கிறது. வாழ்க்கையின் வெற்றிப்படிகளுக்கு ஆதாரமாகவும் இருக்கிறது என்பதை நம்மில் பலரும் உணர்வதேயில்லை. இந்த வகையில் மரணத்தை ஒரு பெருந் தத்துவமாய் அணுகிடலாம்.
(மருத்துவமனை வளாகத்தில், சாவின் நெடி நிறைந்த சூழல் எனக்குள் நிறைத்த கலவையான உணர்வுகளை ஆவணப் படுத்துவதே இந்த பதிவின் நோக்கம். என் கருத்துக்களில் கோர்வை இல்லாமலிருக்கலாம்......நேர்மை இருப்பதாய் நினைத்து பதிவாக்கியிருக்கிறேன்.)