1922ல் என் அம்மாவின் தகப்பனார் ஏழைக் குழந்தைகள் படிப்பதற்கு வேண்டி தன் கிராமத்தில் ஒரு பள்ளிக் கூடம் கட்டி அங்கே படிக்கும் குழந்தைகளுக்கு மூன்று வேளையும் உணவு அளிக்கும் ஏற்பாட்டினை செய்திருந்தார். இன்று தொண்ணூறு வருடம் கழித்து அந்த பள்ளி மட்டும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. தரும காரியங்களை எல்லாம் அவர் காலத்துக்குப் பிறகு நிறுத்திவிட்டனர்.
அவருடைய ஏழு வாரிசுகளின் குடும்பங்களே இந்த பள்ளியை தொடர்ந்து நடத்தி வருகின்றோம். நானும் கூட பள்ளியின் நிர்வாக குழுவின் ஒரு உறுப்பினன். பெரியவர்கள் நடத்துகிறார்கள், நான் கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டு கையெழுத்துப் போடும் கடமையை மட்டுமெ செவ்வனே செய்து கொண்டிருப்பவன். இன்று இந்த வருடத்தின் முதல் கூட்டம். புதிய தலைவர் மற்றும், செயலாளர், பொருளாளரை தேர்ந்தெடுக்கும் கூட்டம் நடந்தது.
எனது பெரிய மாமா சமீபத்தில் தவறி விட்டதால், இப்போது என் தாயார் தலைமை பொறுப்புக்கு வந்தாக வேண்டிய நிர்பந்தம். தலைவர் பதவி ஆயுட்கால பதவி என்பதால் அம்மா தன் காலத்தில் தன் தம்பியை அந்த பொறுப்பில் வைத்துப் பார்க்க விரும்பியதால் தனக்குப் பதிலாக தம்பியை தலைவராக்க தீர்மானம் கொண்டு வந்தபோது அந்த எழுபது வயது தம்பியின் முகத்தில் தெரிந்த வெட்கம் கலந்த பெருமையும், பாசமும் சினிமா காட்சிகளை நினைவு படுத்தின.புதிய தலைவரை தொடந்து மற்ற பொறுப்புக்கானவர்களை ஏகமனதாய் தேர்ந்தெடுத்தனர்.
இந்த தேர்வுகளில் பலருக்கு மகிழ்ச்சி, சிலருக்கு வருத்தம், மனத் தாங்கல்.....ஒரு நிருவாக கட்டமைப்பில் இவை தவிர்க்க முடியாதுதான். எல்லாம் சரியாக நடந்தால் 2021 ல் பொதுச் செயலாளராகும் வாய்ப்பு எனக்கு வரும்.இந்த பள்ளி நூற்றாண்டை கொண்டாடும் போது அந்த கொண்டாட்டத்தை முன்னிருந்து நடத்தும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்தால் அதையொரு ஆசிர்வாதமாய் கருதுவேன்.
மதியம் பெரியம்மாவின் வீட்டில் சாப்பாடு. அவருடைய முதலாம் ஆண்டு நினைவு தினத்தன்று அங்கே போனது, மூன்று வருடம் கழித்து இன்றுதான் போனேன்.ஏதோவொரு வலி., ஏதேனும் ஒரு அறையில் இருந்து பெரியம்மா சிரித்த முகத்தோடு வெளியே வரமாட்டாரா என அசட்டுத்தனமாய் ஒரு எண்ணம் ஓடியது. மாலையில் குலதெய்வம் கோவிலுக்குப் போய் தாக்கல் சொல்லிவிட்டு, ஒரு சிதறுகாய் அடித்துவிட்டு ஊருக்கு திரும்பினேன்.