இன்று எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்த போது பைரனின் இந்த கவிதையை வாசிக்க நேர்ந்தது.
"If I should meet you after a long time
How should I greet thee?
With silence and tears."
-Byron
பள்ளி நாட்களில் ஆங்கில கவிதைகளை மனப் பாடப் பகுதியாக அணுக நேர்ந்த கசப்புணர்வு, இன்னமும் அவற்றின் அழகியலை அணுக விடுவதில்லை.அதில் எனக்கு பெரிதாய் வருத்தமும் இருந்ததில்லை.ஆங்கிலத்தை விடவும் தமிழில் தேவைக்கு அதிகமாகவே அழகியல் சார்ந்த கவித்துவம் நிறைந்திருக்கிறது என்பது என்னுடைய தாழ்மையான கருத்து.
எழுத வந்ததில் இருந்து திசை மாறிச் செல்கிறேன்....
மேலே சொன்ன கவிதையை படித்த போது கவியரசு கண்ணதாசனும் இதே மாதிரியான வரிகளை எழுதியிருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு வேளை அவர் பைரனின் இந்த கவிதைகளை படித்திருக்கலாம், அல்லது சுயமாய் அனுபவித்து எழுதியிருக்கலாம். பாலும் பழமும் திரைப் படத்தில் வரும் “காதல் சிறகை காற்றினில் விரித்து” என்று துவங்கும் பாடலில் வரும் இந்த வரிகள்தான் அவை...
பிரிந்தவர் மீண்டும் சேர்ந்திடும் போது
அழுதால் கொஞ்சம் நிம்மதி,
பேச மறந்து சிலையாய் இருந்தால்
அதுதான் தெய்வத்தின் சன்னதி
அதுதான் காதல் சன்னதி
இரண்டு பேருமே அநேகமாய் ஒரே உணர்வைத்தான் தங்களின் படைப்புகளில் வடித்தெடுத்திருக்கின்றனர்.மொழியின் எளிமையும்,கருத்தின் அடர்த்தியிலும் கூட இருவரும் ஒரே மாதிரியாக அணுகியிருப்பதாய் உணர்கிறேன்.
இனி பைரனின் கவிதைகளில் தேடி வாசிக்கவேண்டும்.
பிற்சேர்க்கை: கவிச் சக்கரவர்த்தி கம்பரும் கூட இதே நயத்தில் ஓர் பாடலை எழுதியிருக்கிறார்.
“கருங்கடல் பள்ளியில் கலவி நீங்கிப்போய்
பிரிந்தவர் கூடினால் பேசவும் வேண்டுமோ”